Marathi e-Batmya
Related Articles
कोणत्याही गोष्टीसाठी चव्वेचाळीस वर्षे वाट पाहणे हा खूप मोठा काळ आहे. शुक्रवारी, भारताला अखेर ते मिळाले ज्याची तो वाट पाहत होता. १० व्या मिनिटाला लालरेम्सियामीच्या अप्रतिम रिव्हर्स-स्टिक स्ट्राइकने त्यांना गतविजेत्या चीनविरुद्ध मौल्यवान आघाडी मिळवून दिली आणि तिथून पुढे, हा सामना धैर्य, शिस्त आणि विश्वासाची कसोटी बनला. जेव्हा चीनला पेनल्टी स्ट्रोक मिळाला तेव्हा सविता पुनिया खंबीरपणे उभी राहिली, भारताच्या बचावाने एक इंचही जागा सोडण्यास नकार दिला आणि अंतिम शिट्टी वाजताच देशाला १९८२ पासून हुलकावणी देणारे आशियाई क्रीडा स्पर्धेतील महिला हॉकीचे सुवर्णपदक मिळाले. १-० च्या विजयाने भारताची २०२८ च्या लॉस एंजेलिस ऑलिम्पिकसाठी थेट पात्रताही निश्चित झाली.
विद्यमान आशियाई चॅम्पियन आणि पॅरिस ऑलिम्पिक रौप्यपदक विजेत्यांविरुद्धच्या सामन्यातून भारताला अपेक्षित असलेले जवळजवळ सर्व काही अंतिम सामन्यात होते. सुरुवातीलाच एक गोल, एक पेनल्टी स्ट्रोक, चीनचा सततचा दबाव आणि असे अनेक काळ होते जेव्हा भारतीय बचावपटूंना एकसंध राहून त्यांच्या दिशेने येणारे सर्व काही रोखण्याशिवाय पर्याय नव्हता. पण चीनला आवश्यक असलेला गोल करता आला नाही आणि भारताची अल्प आघाडी अंतिम हूट वाजेपर्यंत टिकून राहिली.
लालरेम्सियामीने भारताला एक उत्तम सुरुवात करून दिली. १० व्या मिनिटाला, साक्षी राणाने सर्कलच्या आत असलेल्या फॉरवर्डला पास दिला आणि लालरेम्सियामीने कोणतीही चूक केली नाही. तिने वळून एक जोरदार रिव्हर्स-स्टिक शॉट मारला, जो थेट नेटच्या वरच्या भागात जाऊन आदळला आणि चिनी गोलकीपरला कोणतीही संधी दिली नाही. हा एक उत्कृष्ट गोल होता आणि भारतासाठी फॉरवर्डच्या २०० व्या सामन्यातील एक महत्त्वाचा क्षण होता.
गोल स्वीकारल्यानंतर चीनला स्थिरावण्यासाठी फार वेळ लागला नाही. चेंडूवर त्यांचा ताबा वाढू लागला आणि त्यांनी भारताच्या सर्कलमध्ये घुसण्याचा प्रयत्न केला, पण भारतीय बचावफळीने आपली रचना कायम ठेवली. सहाव्या मिनिटाला बलजीत कौरला ग्रीन कार्ड दाखवल्यानंतर भारताने आधीच १० खेळाडूंसह खेळण्याचा काळ निभावला होता आणि त्या सुरुवातीच्या परीक्षेमुळे बचावफळीचा आत्मविश्वास वाढला.
भारतालाही आपली आघाडी वाढवण्याची संधी मिळाली. उजव्या बाजूने केलेल्या एका चालीनंतर त्यांना पहिला पेनल्टी कॉर्नर मिळाला, पण नवनीत कौरचा ड्रॅग-फ्लिक गोलपोस्टच्या बाहेर गेला. दरम्यान, चीनने बचाव भेदण्याचा मार्ग शोधणे सुरूच ठेवले आणि अखेरीस त्यांना पहिल्या हाफमधील सर्वात मोठी संधी मिळाली.
२४ व्या मिनिटाला लालरेम्सियामीला एका चिनी फॉरवर्डला मागून अडवल्याबद्दल पेनल्टी देण्यात आली, ज्यामुळे हा पेनल्टी स्ट्रोक मिळाला. ही अशी संधी होती ज्याची चीनला गरज होती. एक अचूक फटका भारताची आघाडी संपुष्टात आणू शकला असता आणि अंतिम सामन्याचे चित्र पूर्णपणे पालटू शकले असते.
बिचू देवीने सामन्याची सुरुवात गोलरक्षक म्हणून केली होती, पण पेनल्टी स्ट्रोकसाठी सविता पुनियाला मैदानात उतरवण्यात आले. या अनुभवी गोलरक्षकाने शांत राहून, प्रतिस्पर्ध्याचा प्रयत्न ओळखला आणि डावीकडे झेप घेऊन तो फटका अडवला. चीनला अंतिम सामन्यातील सर्वात स्पष्ट संधी मिळाली होती, पण सविताने त्यांना रोखले होते.
तो बचाव महत्त्वाचा ठरला कारण त्यानंतर दबाव कमी झाला नाही. चीन आक्रमण करत राहिला, तर भारताला अधिकाधिक वेळ चेंडूशिवाय राहावे लागले. दुसऱ्या क्वार्टरच्या अखेरीस शिल्पी डबासने एक महत्त्वपूर्ण बचाव केला आणि चिनी आक्रमणांचे स्पष्ट संधींमध्ये रूपांतर होण्यापूर्वीच भारताच्या बचावपटूंनी वारंवार हस्तक्षेप करून चेंडू अडवला.
मध्यंतरापर्यंत भारत १-० ने आघाडीवर होता. तथापि, काम अजून पूर्ण झाले नव्हते. मध्यंतरानंतर चीन अधिक आक्रमकतेने मैदानात उतरला. त्यांनी आपले अधिक खेळाडू पुढे पाठवले आणि दोन्ही बाजूंनी भारताच्या बचावाची परीक्षा घ्यायला सुरुवात केली. फॅन युनशिया उजव्या बाजूने धोका निर्माण करत होती, तर भारताची कर्णधार सलीमा टेटेला एक हल्ला रोखण्यासाठी महत्त्वपूर्ण हस्तक्षेप करावा लागला.
त्याचबरोबर पेनल्टी कॉर्नरही मिळू लागले. जेव्हा जेव्हा चीनने गोल करण्याचा मार्ग शोधण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा भारताने सुरुवातीचे काही प्रयत्न यशस्वीपणे परतवून लावले, कारण बचावपटूंनी आपल्या स्टिक्स आणि शरीरे आडवी घातली. अशाच एका हल्ल्यातून नवनीतने एक महत्त्वपूर्ण बचाव केला, तर टेटेलाही दुखापत झाल्यामुळे काही काळासाठी मैदान सोडावे लागले.
अंतिम सामना जसजसा पुढे सरकत होता, तसतसे चीनचे मैदानावरील नियंत्रण वाढत होते. पण चेंडूवरील ताबा त्यांना आवश्यक असलेल्या गोलमध्ये रूपांतरित होत नव्हता. इशिका चौधरी, बलजीत कौर आणि सुशीला चानू यांच्यासह भारताच्या बचावपटूंनी आपल्या प्रतिस्पर्ध्यांच्या जवळ राहून चिनी फॉरवर्ड्सना धोकादायक ठिकाणी चेंडू मिळवणे कठीण केले.
आणि जेव्हा कधी चीनने बचाव भेदण्यात यश मिळवले, तेव्हा भारताचा गोलरक्षक त्यांच्या मागे सज्ज होता.
दबाव वाढत असताना सविताने आणखी एक महत्त्वपूर्ण हस्तक्षेप केला, आणि पेनल्टी स्ट्रोकवरील बचाव हा भारताच्या प्रतिकारातील तिचा एकमेव हातभार नव्हता हे सुनिश्चित केले.
सामन्याच्या शेवटच्या टप्प्यात, चीनला धोका पत्करावा लागेल हे कळून चुकले होते. सुमारे पाच मिनिटे शिल्लक असताना त्यांनी आपल्या गोलकीपरला बाहेर काढले आणि एक अतिरिक्त मैदानी खेळाडू मैदानात आणला, आणि बरोबरी साधण्याच्या प्रयत्नात सर्व ११ खेळाडूंना पुढे पाठवले.
आता भारताला मागे ढकलले जात होते, पण खेळाडूंनी आपली रचना ढिली होऊ दिली नाही. भारताचे बचावपटू सतत बचाव करत होते, सुटलेले चेंडू जिंकत होते आणि वेळकाढूपणा करत होते. चीन सतत चेंडू सर्कलमध्ये पाठवत होता, दिशा बदलण्याच्या किंवा सुटलेल्या चेंडूच्या शोधात, पण भारताचे बचावपटू तिथे नेहमीच आधी पोहोचत होते.
चीनच्या शेवटच्या क्षणी केलेल्या प्रयत्नांमुळे बरीच चिंता निर्माण झाली, पण गोल झाला नाही. भारताने उरलेली मिनिटे निभावून नेली आणि अंतिम हूटर वाजताच खेळाडूंनी मैदानावर जल्लोष केला. काही जण जमिनीवर कोसळले, तर काहींनी आपल्या सहकाऱ्यांना मिठी मारली. मागील स्पर्धांमध्ये विजयाच्या अगदी जवळ पोहोचल्यानंतर, त्यांनी अखेर अंतिम विजय मिळवला होता.
भारताने आशियाई क्रीडा स्पर्धेत महिला हॉकीमध्ये मिळवलेले एकमेव सुवर्णपदक १९८२ मध्ये मिळाले होते. त्या १९९८ आणि पुन्हा २०१८ मध्ये अंतिम फेरीत पोहोचल्या होत्या, परंतु दोन्ही स्पर्धांमध्ये त्यांना अनुक्रमे दक्षिण कोरिया आणि जपानविरुद्ध रौप्यपदकावर समाधान मानावे लागले होते.
नागोयामध्ये त्या निराशेची पुनरावृत्ती झाली नाही. या सुवर्णपदकाचे पदकापलीकडेही एक महत्त्वाचे परिणाम होते. भारताच्या विजयामुळे २०२८ च्या लॉस एंजेलिस ऑलिम्पिकसाठी थेट पात्रता निश्चित झाली, ज्यामुळे पॅरिस २०२४ मध्ये संधी हुकल्यानंतर संघाला ऑलिम्पिकमध्ये परतण्याची संधी मिळाली.
सामन्याच्या सुरुवातीला लालरेम्सियामीने भारताला आवश्यक असलेला क्षण मिळवून दिला, सविताने अंतिम सामन्याचे चित्र बदलू शकणारा बचाव केला आणि बचावफळीने संपूर्ण संध्याकाळ चीनला आपले यश वाया घालवू दिले नाही.
४४ वर्षांनंतर भारताने पुन्हा एकदा महिला हॉकीचे सुवर्णपदक पटकावले.
