Marathi e-Batmya
Related Articles
महाकुंभमेळ्याच्या विस्तीर्ण परिसरात रात्र पडेपर्यंत, पवित्र नदीकाठ दुःखाचे आणि गोंधळाचे दृश्य बनले होते, ‘मौनी अमावस्ये’ रोजी ‘अमृत स्नान’ साठी जमलेल्या भाविकांनी एका प्रसारमाध्यमाच्या प्रतिनिधीशी बोलताना सांगितले.
पोलिस अधिकारी मानवी साखळ्या बनवत, सुव्यवस्था पुनर्संचयित करण्यासाठी लाऊडस्पीकरवरून सूचना देत असताना, घाटांवर फाटलेले चप्पल, टाकून दिलेले कपडे आणि वैयक्तिक सामान विखुरलेले होते. बुधवारी पवित्र मेळाव्यात चेंगराचेंगरीसारखी घटना घडल्यानंतर काही तासांतच, कुटुंबे गोंधळात हरवलेल्या प्रियजनांचा शोध घेत होती, या दुर्घटनेमुळे पवित्र तीर्थक्षेत्राच्या त्यांच्या आशा भंग पावल्या.
बसदेव शर्मा म्हणाले की ते सुलतानपूरहून त्यांच्या कुटुंबासह आले होते, त्यांचे मन पवित्र स्नानासाठी उत्सुक होते. ते त्यांचे सामान सोबत घेऊन जात होते, त्यांचे पैसे बाजूला ठेवले होते.
“अचानक खूप गर्दी झाली,” बसदेव म्हणाले, त्यांचा आवाज थरथरत होता. “माझ्या कुटुंबातील एक सदस्य चेंगराचेंगरीत चिरडला गेला. आम्ही स्नान केले होते आणि परत येत असताना आम्ही तिला बेशुद्ध पडलेले पाहिले.”
त्यांच्या नातेवाईकाला भाविकांच्या अथक लाटेत तिच्या छातीत आणि पायांना गंभीर दुखापत झाली. “लोक फक्त तिच्यावरून चालत गेले,” तो म्हणाला. “कोणीही थांबले नाही.”
राम प्रसाद यादव देखील सुलतानपूरहून आले होते. गर्दी धोकादायकरित्या वाढल्याने त्यांना श्वास घेण्यास त्रास होत असल्याचे त्यांनी सांगितले. “मी नदीकडे जात असताना अचानक मला स्वतःला पडल्यासारखे वाटले,” तो म्हणाला. “मी उठू शकण्यापूर्वीच गर्दी माझ्यावरून चालत गेली.”
त्यांच्या दुखापती किरकोळ होत्या, परंतु त्यांची ६५ वर्षांची आई तितकी भाग्यवान नव्हती. गोंधळात ती गंभीर जखमी झाली होती. “तिला रुग्णालयात नेण्यासाठी आम्हाला रुग्णवाहिका बोलावावी लागली,” तो म्हणाला. “पण आता, आमच्याकडे पैसे नाहीत. फोन नाही. मला माहित नाही की आपण घरी कसे परतणार.
देविकासाठी, दुःस्वप्न संपलेले नाही. तिची मावशी, श्रीबाई राजपूत अजूनही बेपत्ता आहे.
“आम्ही रात्री १२:३० वाजता आंघोळीसाठी गेलो तेव्हा आम्ही २० जण एकत्र होतो,” ती म्हणाली. “मग गर्दी वाढू लागली. काही मिनिटांतच मी तिला गमावले.”
गेल्या अनेक तासांपासून ती एका हरवलेल्या ठिकाणापासून दुसऱ्या ठिकाणी धावत आहे, तिच्या मावशीचे नाव घेऊन, गोंधळलेल्या घोषणा करत आहे. “आतापर्यंत, ती सापडलेली नाही,” ती पुढे म्हणाली.
तिचे कुटुंब, हादरलेले आणि थकलेले, एका पुलाखाली आश्रय घेत आहे. रात्रीच्या थंडीची जाणीव असलेल्या, ओल्या साडीत तासनतास घालवल्यानंतर, देविका म्हणाली: “माझ्या मावशीकडे तिच्याकडे काहीही नव्हते, फक्त एक शाल होती. या टप्प्यावर, मला माहित नाही की ती अजूनही जिवंत आहे की नाही.”
ती म्हणाली, तिच्या आजूबाजूला, पायऱ्यांच्या मध्येच सोडलेले चप्पल, अर्ध्या उघडलेल्या अन्नाच्या पिशव्या, धातूची भांडी गोंधळात बाजूला पडली होती.
झारखंडमधील किशोर कुमार साहू त्यांच्या कुटुंबातील दहा सदस्यांसह या पवित्र विधीत सहभागी होण्यासाठी उत्सुक होते. त्यांनी दुपारी आंघोळ केली होती आणि रात्री पुन्हा एकदा स्नान करण्यासाठी परतले होते.
“मी माझ्या पत्नीला नदीत जाण्यापूर्वी कपडे बदलताना पाहिले,” तो आठवतो. “मी तिला शेवटचे पाहिले होते.”
गर्दी अचानक उसळली आणि क्षणार्धात लोकांना वाहून नेले, असे तो म्हणाला. किशोर तेव्हापासून त्याच्या पत्नीचा शोध घेत आहे, त्याच्या बोटांनी तिचे आधार कार्ड आणि चुरगळलेल्या नोटांचा एक छोटासा डबा धरला आहे.
“मी चार ठिकाणी बेपत्ता झाल्याची तक्रार दाखल केली आहे,” तो म्हणाला. “पण प्रशासन फक्त कायदा आणि सुव्यवस्था सांभाळण्यात व्यस्त आहे. आमच्या लोकांना शोधण्यात कोणीही मदत करत नाही.”
रुग्णवाहिका चालक सर्वेश सिंगसाठी, रात्र अथक निकडीची होती.
Heart-Wrenching 💔
After the stampede in Maha Kumbh, a woman tries to give breath to her relative…#MahakumbhStampede pic.twitter.com/hJhbz0fNZw
— Mahua Moitra Fans (@MahuaMoitraFans) January 29, 2025
“प्रशासनाने आमच्यासाठी मार्ग मोकळा केला, परंतु आम्ही तिथे पोहोचलो तोपर्यंत काहींसाठी खूप उशीर झाला होता,” तो म्हणाला. “मी दोन मृतदेह आणि एका पायाला गंभीर दुखापत असलेला माणूस घेऊन आलो.”
त्याने जे पाहिले ते पाहून तो हादरला आणि म्हणाला: “लोकांना हे गर्दी किती धोकादायक आहे हे खूप उशीर होईपर्यंत कळत नाही.”
गुणा येथील रमेश म्हणाला की तो काल रात्रीपासून घाटांवर भटकत आहे, त्याची पत्नी आणि दोन मुले शोधत आहे.
“परिस्थिती अशी होती की तुम्ही कोणालाही वाचवू शकत नव्हता,” तो म्हणाला, त्याचा आवाज खोकला होता. “मला माझा जीव वाचवण्यासाठी पळावे लागले.”
भीती कमी झाल्यावर तो मागे वळला, पण त्याचे कुटुंब गेले होते. “आता, ते बेपत्ता आहेत,” तो म्हणाला. “माझ्याकडे फोन नाही, पैसे नाहीत. ते कुठे आहेत हे मला माहित नाही. मला कुठून शोधायला सुरुवात करावी हे देखील माहित नाही.”
